Het dorpje met de rode daken


Rooddaken is een klein dorpje, ver weg van waar jij woont. En de naam zegt het al, alle huizen hebben er rode daken. Dat is dan ook wel nodig, want anders zou het dorpje, dat in een groot bos staat, niet opvallen. En dan zou iedereen er zó voorbij lopen.

Je begrijpt dat de huisjes van Rooddaken maar wát trots zijn op hun rode daken. Ze vinden het heel prettig om elkaar daarover steeds maar weer complimentjes te geven. Want alle huizen in Rooddaken houden erg van praten. En er wordt ook heel wat af gepraat. De mensen, die in de huisjes wonen, denken dan dat 't de muren zijn, die kraken, of de deuren, die piepen. Maar nee. Dat is dus de manier waarop alle huizen met elkaar praten.

Ga verder









































































Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Afbeelding
‘Goed’, zegt Muis. ‘Dat had geen zin. Maar eigenlijk was dit nog maar het begin. Ik heb een plan: tel maar tot tien. Dan ben je er echt vanaf, je zult het zien.’ Muis gaat achter de deur staan en duwt die dicht. Hij trekt een lelijk gezicht en roept. Kroko komt er aan. Dan springt hij woest tevoorschijn en brult als een leeuw. Maar Kroko slaakt alleen een geeuw. Toch, stelt hij Muis gerust, schrok hij wel even. Alleen, die hik is wel gebleven. Muis stelt voor, een beetje benauwd: ‘En als je nou je adem eens inhoudt…’ Ga verder
=
Afbeelding
‘Hallo’, roept Rik. ‘Daar ben ik dus. Ik kwam met de vroegste bus. Zo zie je: ik hou altijd woord. En dit is vast Kroko. Ik heb veel van je gehoord.’ Hij gaat zitten op een kruk. Die begint al zachtjes te klagen dat hij zo’n gewicht moet dragen. En dat is geen goede zaak. Maar wie luistert naar dat gekraak? ‘Je zult vast honger hebben’, zegt Muis. ‘Gelukkig hebben we het één en ander in huis.’ ‘Wat dacht je van een stuk worst?’ vraagt Kroko. ‘En heb je geen dorst…?’ Ga verder
=
Afbeelding
Het scheelt maar een haar of de kruk van Rik zakt in elkaar. ‘Nou,’ zegt Rik. ‘Ik heb best wel trek. Maar niet teveel. Ik word wat dik.’ Nu blijft de kruk niet langer heel. Dat laatste woord is er net één teveel. Daar gaat Rik al naar de grond. Dat komt nou van zo'n grote mond. Ga verder
=