Op een warme dag zijn Oskar en Rico voor het huis verstoppertje aan het spelen. Rico, die aan de beurt is, houdt zijn vleugels voor de ogen en telt tot tien. Dat duurt erg lang, want Rico kan nog helemaal niet zo goed tot tien tellen als Oskar. En zo heeft Oskar alle tijd om een goede schuilplaats te zoeken.

Ga verder









































































Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Afbeelding
Spoedig ging het gerucht rond dat het nieuwe huis een flatgebouw zou worden. Daar werden alle huisjes op slag stil van. Een flatgebouw? Ze hadden er nog nooit één gezien, maar iedereen wist dat die meestal heel onvriendelijk waren en zichzelf helemaal niet zo goed onderhielden. Bovendien was het bekend dat ze nogal wat lawaai konden maken. Voor zo'n ernstige zaak werd er een vergadering in Rooddaken gehouden. Dat was in de geschiedenis van het dorpje nog nooit voorgekomen. Maar daarin werd alleen maar gepraat en niemand luisterde. En niemand wist een goede oplossing te bedenken. Ga verder
=
Afbeelding
‘Hallo’, roept Rik. ‘Daar ben ik dus. Ik kwam met de vroegste bus. Zo zie je: ik hou altijd woord. En dit is vast Kroko. Ik heb veel van je gehoord.’ Hij gaat zitten op een kruk. Die begint al zachtjes te klagen dat hij zo’n gewicht moet dragen. En dat is geen goede zaak. Maar wie luistert naar dat gekraak? ‘Je zult vast honger hebben’, zegt Muis. ‘Gelukkig hebben we het één en ander in huis.’ ‘Wat dacht je van een stuk worst?’ vraagt Kroko. ‘En heb je geen dorst…?’ Ga verder
=
Afbeelding
Het scheelt maar een haar of de kruk van Rik zakt in elkaar. ‘Nou,’ zegt Rik. ‘Ik heb best wel trek. Maar niet teveel. Ik word wat dik.’ Nu blijft de kruk niet langer heel. Dat laatste woord is er net één teveel. Daar gaat Rik al naar de grond. Dat komt nou van zo'n grote mond. Ga verder
=